Gaude Maria

Jim Caviezel o Maryi Współodkupicielce

Jim Caviezel o Maryi Współodkupicielce

Podczas zorganizowanej przez Archidiecezję Haarlem-Amsterdam „Eucharystycznej Świętej Godziny dla pokoju na świecie za pośrednictwem Matki Wszystkich Narodów” 1 czerwca br. w Amsterdamie przemówienie wygłosił aktor Jim Caviezel. Przyznał, że Maryja była przy nim obecna w kluczowych momentach jego życia. Aktor wspominał, że na wywiad z hollywoodzkim reżyserem Terencem Mallickiem w sprawie jego roli w filmie Cienka czerwona linia przywiózł ze sobą pamiątkowy rodzinny różaniec. Poczuł silny impuls, aby dać go płaczącej kobiecie, która powitała go w drzwiach. Później Caviezel dowiedział się, że modliła się ona tego dnia o nowy różaniec i że była żoną Mallicka.

Aktor przyznał, że opatrznościowa była także jego rola w Pasji Mela Gibsona. Bardzo ucierpiał podczas kręcenia filmu: zwichnął obojczyk; wpadł w hipotermię; gdy wisiał na krzyżu, poparzył sobie palce u stóp grzejnikami, które miały go ogrzać;  przeżył uderzenie pioruna oraz przeszedł operację na otwartym sercu. „Im bardziej doświadczacie męki Jezusa, tym bardziej rozumiecie współczucie Maryi” – przyznał aktor. „Związek między Maryją a Jej Synem… Jaka matka nie cierpi, gdy cierpi jej dziecko? Ale ofiarowałem wszystkie cierpienia w jedności z Jezusem i Maryją w intencji sukcesu filmu, aby mógł on doprowadzić dusze do Chrystusa” – dodał.

Przyznał, że doświadczenie, dotyczące udziału Maryi w życiu Chrystusa i w jego własnym, wyniesione z planu Pasji Gibsona, doprowadziło go do zrozumienia, że Maryja jest „duchową Matką wszystkich ludów”, która cierpiała w tak bliskim związku ze swoim Boskim Synem. Aktor ma nadzieję, że zostanie oficjalnie uhonorowana tytułem „Współodkupicielki”.

„W tym chaotycznym, zdezorientowanym wieku potrzebujemy prawdy i prawdą jest, że Maryja jest Współodkupicielką, Pośredniczką wszystkich łask i Orędowniczką całej ludzkości” – powiedział Caviezel. „Mam nadzieję, i w tej intencji się modlę, aby papież ogłosił tę prawdę jako maryjny dogmat, aby każdy żyjący człowiek wiedziała, że ma duchową Matkę, która go kocha i wstawia się za nim u Pana Jezus, prawdziwego Zbawiciela”.

Aktor przyznał, że istnieje „rozpaczliwa potrzeba pokoju Jezusa Chrystusa” w obecnych czasach „bezprecedensowego zepsucia moralnego, klęsk żywiołowych oraz globalnych zagrożeń wojną i terroryzmem”. Przywołując praktyki zabijania nienarodzonych dzieci oraz handlu dziećmi, Caviezel zauważył, że „moc szatana jest widoczna, gdziekolwiek się nie spojrzy”. Mimo to, wierzy, że pokój, zarówno duchowy, jak i światowy, przyjdzie do nas „tylko tak, jak w przeszłości, przez osobę naszej Matki, naszej Pośredniczki, naszej Orędowniczki”. Wezwał swoich słuchaczy, aby ufali obietnicy Fatimy, że „Niepokalane Serce Maryi zatriumfuje”, i zachęcił ich do odmawiania różańca i adoracji Chrystusa w Eucharystii.

Na zakończenie przypomniał swoim słuchaczom, że sława światowa jest niczym w porównaniu ze „sławą” w niebie, i że nie powinni oczekiwać lub dbać o to, by świat ich akceptował. „W ostatecznym rozrachunku liczy się tylko to, co jest między tobą a Bogiem” – powiedział aktor.

 

Źródło: www.lifesitenews.com

Teksty papieskie uważane za teologów za dowód na bezpośrednią współpracę Maryi z Chrystusem w dziele odkupienia

1. Bł. Pius IX, Konstytucja apostolska Ineffabilis Deus (8 grudnia, 1954 r.)

„A przeto jak Chrystus, pośrednik między Bogiem a ludźmi przyjąwszy naturę ludzką, ścierając wyrok w dekrecie przeciwko nam wymierzonym, tryumfalnie go przygwoździł do krzyża, tak i Najświętsza Dziewica złączona z Nim najściślejszym i nierozerwalnym węzłem, wraz z Nim i przez Niego urzeczywistniając nieprzyjaźń przeciwko wężowi jadowitemu, jak najpełniej nad nim tryumfując, niepokalaną stopą starła łeb jego”.

2. Leon XIII

Tekst 1: Encyklika Iucunda semper (8 września 1894; ASS 27: 178)

„Bowiem gdy [Maryja] oddała się Bogu jako służebnica, aby być Jego Matką, lub gdy poświęciła się całkowicie ze swym Synem w świątyni, za sprawą obu tych czynów stała się już wówczas współuczestniczką wraz z Nim w Jego trudzie ekspiacji za ludzkość […] Ponadto, w Jej obecności i na Jej oczach, boska żertwa miała zostać złożona; w tym to celu wielkodusznie odżywiała tego, który miał być ofiarowany […] [Na krzyżu] dobrowolnie ofiarowała swego Syna Boskiej Sprawiedliwości, umierając wraz z Nim w swym sercu, przebitym mieczem żalu”.

Tekst 2: Encyklika Adiutricem populi (5 września 1895; ASS 28: 130)

„[…] zgodnie z Bożym planem, [Maryja] zaczęła czuwać nad Kościołem […]; aby Ta, która była pomocnikiem (administra) w wypełnianiu tajemnicy odkupienia ludzkości, była także pomocnikiem (administra) w rozdzielaniu łaski pochodzącej z tego dzieła po wszystkie czasy”.

3. Św. Pius X, Encyklika Ad diem ilium (2 lutego 1904; ASS 36: 453-54).

„Ale nie tylko chwałą Dziewicy jest to, że «dała materię ciała jednorodzonemu Synowi Boga, mającemu narodzić się z członkami ludzkimi» (S. Bed. Ven. IV. in Luc. XI) i że tym sposobem przygotowała ofiarę dla zbawienia ludzi, ale i Jej posłannictwem było nadto opiekować się tą ofiarą, wykarmić ją i w dniu przeznaczonym zanieść ją przed ołtarz. Stąd między Maryją a Jezusem [istnieje] bezustanna wspólność życia i cierpienia, która sprawia, że można z tego samego powodu zastosować do nich słowa Proroka: «Albowiem ustał w boleści żywot mój i lata moje we wzdychaniu» (Ps 30:11). A gdy nadeszła dla Jezusa ostatnia godzina, widziano Maryję stojącą u stóp krzyża, przejętą z pewnością grozą widoku, a jednak szczęśliwą, że Syn Jej poświęcał się dla zbawienia rodu ludzkiego i zresztą tak uczestniczącą w Jego cierpieniach, że byłoby Jej się wydało nieskończenie lepszym, gdyby mogła wziąć na siebie męki, które przechodził (Św. Bonaw. I. Sent. 48, ad Sitt dub. 4). Wynikiem tej wspólności uczuć i cierpień między Maryją a Jezusem jest to, że Maryja «zasłużyła na to, aby stać się Odkupicielką upadłej ludzkości» (Eadmeri Mon., De Excellentia Virg. Mariae, c. IX) i stąd szafarką wszystkich skarbów, które Jezus nam uzyskał przez Swą śmierć i krew Swoją.

Nie można bez wątpienia powiedzieć, aby szafowanie tymi skarbami nie było właściwym i wyłącznym prawem Jezusa Chrystusa, gdyż one są wyłącznym owocem Jego śmierci, On sam zaś z natury Swej jest Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi. Wszelako na mocy tej wspólności cierpień i trwogi, już wzmiankowanej, między Matką a Synem, danym zostało tej dostojnej Dziewicy «stać się u Swego Syna jedynego wszechpotężną pośredniczką i orędowniczką świata całego» (Pius IX, Bull. Ineffabilis). Źródłem przeto jest Jezus Chrystus: «A z pełności Jego myśmy wszyscy wzięli» (J 1, 16); z którego «całe ciało, złożone i złączone przez wszystkie spojenia wzajemnej usługi, według działalności stosownej do natury każdego członka, otrzymuje swój wzrost i buduje się w miłości» (Ef 4, 16). Ale Maryja, jak bardzo słusznie zauważa św. Bernard, jest przewodnikiem, albo raczej tą częścią pośredniczącą, której właściwym jest spajać ciało z głową i przenosić w ciało wpływy i działania głowy; mamy na myśli szyję. Tak, powiada św. Bernardyn ze Sieny, «Ona jest szyją naszej głowy, za pomocą której ostatnia udziela swemu ciału mistycznemu wszystkich darów duchowych» (Quadrag. de Evangelio aeterno. Serm. X. a. 3. c III). Należy się przeto, jak widzimy, abyśmy przypisywali Matce Boga moc szafowania łaską, moc, która pochodzi od Boga samego. Wszelako, ponieważ Maryja wzniosła się nad wszystkich w świętości i łączności z Jezusem Chrystusem i uczestniczyła przez Jezusa Chrystusa w dziele odkupienia, zasługuje de congruo, jak mówią teologowie, jak zasłużył się Jezus Chrystus de condigno i jest najwyższą szafarką łask”.

4. Pius XI

Tekst 1: List apostolski Explorata res (2 lutego 1923 r.; AAS 15: 104)

„[…] ani nie poniósł wiecznej śmierci, ten któremu towarzyszyła Najświętsza Maryja Panna, szczególnie w Jego ostatniej godzinie. Ta opinia Doktorów Kościoła, zgodna z odczuciami ludu chrześcijańskiego i poparta doświadczeniem wszystkich czasów, zależy w szczególności od tej racji, że Matka Boża Bolesna brała udział w dziele odkupienia z Jezusem Chrystusem […]”.

Tekst 2: Encyklika Miserentissimus Redemptor (8 maja 1928; AAS 20: 178)

„Oby tym naszym pragnieniom i poczynaniom pobłogosławiła Bogarodzica Dziewica, która dała nam Jezusa Odkupiciela, która Go wykarmiła, która Go na Krzyżu ofiarowała i która przez swe cudowne połączenie z Chrystusem i dzięki szczególniejszej łasce stała się także Reparatrix i jako taka jest czczona”.

5. Pius XII

Tekst 1: fragment tekstu z Osservatore Romano, 8 grudnia 1937 r. (cytowany w AER, listopad 1949, s. 360).

„Zastosowanie zasług Chrystusa stanowi, wraz z ich zdobyciem, jedno pełne dzieło — dzieło zbawienia. Było stosowne, aby Maryja współpracowała w równej mierze na dwóch etapach tego samego dzieła: wymaga tego jedność planu Bożego”.

Tekst 2: fragment tekstu z Osservatore Romano, 22–23 kwietnia 1940 r. (cytowany w: AER, październik 1951 r., s. 265).

„Czy Jezus i Maryja nie są dwoma obiektami miłości chrześcijan? Czyż nie są to Nowy Adam i Nowa Ewa, których jednoczy drzewo krzyża w smutku i w miłości, aby zadośćuczynili za winę naszych pierwszych rodziców w Edenie?”

 

Oprac. red. GaudeMaria.org, na podst. W. Most, Mary in our Life, New York 1954.